Dzisiaj jest Środa, 23 Maja 2012
Nasze informacje
Sonda
Jak Wam poszła matura?
zagłosuj
Jak Wam poszła matura?
Super! Nie spodziewałam/ em się, że będzie tak łatwo.
Całkiem dobrze. Drobne potknięcia motywują do dalszych wysiłków!
W miarę dobrze.
Różnie. Miało być zdecydowanie lepiej.
Fatalnie.
Park Mużakowski z certyfikatem światowego geoparku

 

park_muzakowskiPark Krajobrazowy Łuk Mużakowa otrzymał certyfikat światowego geoparku. Oznacza to, że jest niezwykle cenny geologicznie, archeologicznie i kulturowo. To pierwszy taki obiekt w Polsce – poinformował PAP Urząd Marszałkowski w Zielonej Górze.

 

We wrześniu br. w Larvic w Norwegii odbędzie się konferencja, podczas której wręczone zostaną certyfikaty.

 

Park Mużakowski położony jest nad Nysą Łużycką, po obu stronach polsko-niemieckiej granicy. Powstał w latach 1815-45. Zachodnia część parku z ośrodkiem rezydencjonalnym leży obecnie po stronie niemieckiej na terenie miasta Bad Muskau, wschodnia po stronie polskiej na terenie Łęknicy (Lubuskie).

 

Powierzchnia całego założenia wynosi 728 ha, części zachodniej - 206 ha, części wschodniej - 522 ha. Park leży na zróżnicowanym pod względem wysokości terenie moreny czołowej, zwanej Łukiem Mużakowa.

 

Jest to klasyczny park krajobrazowy, jedno z czołowych dzieł europejskiej sztuki ogrodowej XIX w. Inicjatorem budowy parku i jego twórcą był książę Hermann von Pueckler-Muskau, właściciel dóbr Muskau, literat, a zarazem propagator i teoretyk ogrodnictwa krajobrazowego.

 

Obecnie w obu częściach parku prowadzone są prace konserwatorskie, których celem jest odtworzenie pierwotnego układu kompozycyjnego.

 

Jedną z podstawowych zasad przyjętych przy rewaloryzacji parku jest przywrócenie integralności przestrzennej obu części parku, które podzieliła granica.

 

Rewaloryzacja polskiej części parku prowadzona jest przez Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu w Warszawie, a części niemieckiej przez Fundację Księcia Puecklera - Park Bad Muskau.

 

W 2004 r. Park Mużakowski został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

 

 

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl